By Rodica Socolov
The recent spasm of post-election violence in Moldova holds both peril and promise.
The beating and disappearance of people for their political views mean the European Union risks finding another Belarus-style dictatorship on its borders.
After several days of surfing the Internet for information about this horrible event and everything that has happened in Chisinau since then it is still hard to believe that it concerns my home country.
Moldovans usually are too cautious when decisive action needs to be taken. Somebody might say that the people have had enough disappointments during the 8 years the communists have been in power. But this is a tolerant nation. Many times when the truth should be spoken, instead there is silence.
The majority of the population got used to hiding their thoughts and feelings during the Soviet times, when a simple word at the wrong time could mean isolation or punishment.
Who wants to get in trouble? From many circumstances people learned not to talk about things that could get them in hot water. “Don’t bother me and I won’t bother you” – I have heard this expression so many times.
The 7th of April will remain an exception in the history of Moldova and years from now, many minds will probably still be trying to solve the puzzle - “Who did it and why?”. But in the current situation there is little hope that this case will be investigated properly.
In spite the efforts to uncover the truth, fear on the part of the leader of the ruling party led to chaotic action and poor decisions. Is this the party that won the majority of votes in the parliamentary election of 5 April?
There are many messages to be drawn from the astonishing situation. First of all, it proves that the Communist Party of the Republic of Moldova cannot deal with situations like this. Its methods are old and filthy, violent and offensive.
In just several days its members showed neither respect nor understanding for citizens and it seems we are not far from the establishment of a police state or dictatorship.
While the whole society is horrified by how the two main administrative buildings in the country could be vandalised so easily, the ruling party is proceeding by bullying, arresting and intimidating anyone that has or could express an opinion.
Moldovan President Vladimir Voronin immediately accused almost everyone - opposition parties, teachers, journalists, businessmen and members of human rights organisations – of trying to stage a political coup.
Another rash presidential decision led to a complete break in diplomatic relations between Moldova and Romania, which he also blamed for attempting a secret coup.
Voronin’s attitude toward young people was even more severe. Many of them were kidnapped from streets and schools and taken violently to be interrogated about everything they had done and seen in the main square of Moldovan capital, where most of them gathered for a peaceful protest against what they saw as unfair elections.
Young people in Moldova are more open to change and less afraid to tell the truth then their parents. But what happened on 7 April in Chisinau doesn’t have any logic.
What kind of anger could motivate someone to carry on such a delinquent and antisocial plan? Two main buildings in the country the Parliament and the Presidential Palace were assaulted and almost everything inside was damaged by force or by fire.
Many people are terrified how much money will be needed to cover the cost of the repairs. This will be a huge burden for Moldovans, as the country already has $4 billion in debts. Where will another $27 million or so, according to the ruling party’s estimate, be found to cover the cost?
Both magnificent buildings were designed and built in the Soviet era (1970s) for the comfort of the communist administration. Since Moldova became an independent country they served other parties in power too, playing to some extent the role of the symbols of the Moldovan state.
Money is not the only thing that matters. Valuable state documents, and private data, as well, were trampled or destroyed by fire. This was not only a barbarian act against buildings and people who were almost ready to enter their offices, but also against many Moldovan citizens, who invested politicians with power in order to be protect their interests.
If such an incident had occurred in a different country, people would question the governing party’s ability to ensure their security. But in Moldova, the people were questioned first.
Unfair situation, isn’t it?
Hard to imagine, but in the parliamentary elections of 5 April 2009 the communists won the majority of votes. Nobody would have expected such an easy victory.
There was just a small possibility this would happen, based on people’s recent attitudes as reflected in an opinion poll. The majority of the population got used to the communists, and no longer considered them as bad as the communists of the 1990s, against whom they rebelled.
The Communist Party of the Republic of Moldova first came to power in 2001 with a vote for change. During 8 years they have proved to be much more liberal then their predecessors, but even so, they never risked giving up the lucky communist niche.
What could work better for them than holding onto communist ideas? If they changed their position on the political spectrum, they would become just another party, indistinguishable from many others.
Although it remains in the communist niche, the ruling party has gained some trust by promising to bring the country into European family and ensure people’s fundamental rights.
Was this really enough to win the majority of seats in the Parliament for the second time?
People’s lives have not improved so much since 2001. Some things have progressed, but not for everybody - and not particularly because of the decisions of the communist party.
New technology brought some comfort to people’s lives, but that happened all over the world.
A couple of years ago, Freedom House declared the press in Moldova “not free”. Its status was upgraded to “partially free” at the end of 2008, just before the electoral year.
In spite of restrictions on the press, unlimited access to the Internet started to change people’s lives. Mobile and online communication made a huge difference for many, especially for those who re-established communication after many years with family members who earn money abroad.
Attempts to limit people’s Internet access began when the first signs emerged of possible fraud in the parliamentary election of 5 April, and the information spread more quickly than ever before because of new ways of communication.
After the unexpected developments in Chisinau, the head of the state, whose term should have expired on 8 April, allowed opposition parties to check the electoral registers - but only for 4 days, a very short period, considering the complicated legal procedures for accessing the registers.
In the meantime, Voronin revised his position and asked the Constitutional Court to permit all votes to be recounted. In his opinion, this could create the climate of stability necessary for new legislative activity.
So far, the reaction of Moldovan society has been massive disappointment. Police officers are resigning. Journalists are seeking asylum in other countries. Parents are searching desperately for their children.
The terror continues. Nobody knows where the communist party’s unsuccessful management of the critical post-electoral situation will lead. But national experts fear that it could transform Moldova into a police state or dictatorship.
It is becoming obvious that Moldova needs a new election. A recount is not enough. The court is in the hands of the communists. The party must be punished for its actions, and the people do not deserve a party that neglected them, tortured them and trampled their rights.
But, as the same national experts say, Moldova won’t be able to solve the crisis without the support of a large number of political actors, civil society and international organizations.
Isn’t it enough for your people, Mr President?
12 Apr 2009
25 Feb 2009
Very sad news
I just received an e-mail: " We lost Vladimir. He died on Sunday, 22 of February, at 22:45"- Katerina.
23 Feb 2009
Eveniment
Circa 20 de mii de cetateni ai RM au participat la un mars in sustinerea alegatorilor moldoveni din strainatate, care nu au posibilitate sa voteze in zona in care isi au resedinta actuala. Marsul a fost organizat in Piaţa Marii Adunări Naţionale de Partidul Liberal Democrat din Moldova.
Nota: Acceseaza mass media din RM. Vezi link-uri utile mai jos.
Nota: Acceseaza mass media din RM. Vezi link-uri utile mai jos.
25 Jan 2009
Few thoughts about life of those suffering from cancer in Greece
Author: Rodica Socolov
Several months ago I was asked to write an article about a person who came down with cancer. Vladimir Ocazov was a vibrant man in the prime of life. But when he fell ill, little real help was available. His family was shocked, and his wife contacted me from Athens asking to expose the difficulties people suffering from cancer face in Greece.
I did as I promised, but in the end Greek newspaper with which I had a verbal agreement refused to publish the article. “Sorry, we have got lots of political issues”, I was told. Those who are interested, though, can read it among the articles posted below.
Today, I am returning to the same story. Without the proper help, Vladimir’s health has deteriorated. The situation has got very complicated—more so that the Ocazov family and I could have imagined several months ago.
From my earliest discussions with members of the family, I began to understand what it means to cross the border into a land where no-one can feel optimistic anymore. Even if you have a chance to recover from cancer, very often people around you do not believe it.
It is incredibly harsh to see that nice family, which I have met several years ago in Athens, in so much trouble. I always thought Greece was a perfect environment: warm and friendly, a place where you would never be left without attention and care. Unfortunately, it turned very differently for my friends, who are still struggling to discover the cause of cancer and the best way to defeat it.
The research for my article about gastric cancer in Greece proved difficult because little hard information is available. Neither the WHO nor other European organisations could tell me how severe the incidence of that kind of cancer is in Greece.
“The country does not have a national cancer register,” Manolis Paraskevas, the president of Kifisia branch of the Greek Anticancer Company, told me.
Does that mean that, except for the total number of deaths, the country keeps little information about cancer—such as whether the disease crops up more in certain areas or certain industries?
No officials at the Greek Ministry of Health were willing to comment. To discover why there is no national cancer registry in Greece, as there is in many other European countries, appeared an extremely difficult task.
Paris Kosmidis, ex-president of the European Anticancer organisation, also had no answer. He told me had tried to raise the issue many years ago. But all Greek governments since then have ignored the importance of creating such a database.
“Without a national cancer registry it is impossible to understand how big the problem is”, Dr Kosmidis told me.
With no firm information, the Ocazov family can only guess what happened to Vladimir. The cause might be the glue he inhaled at the shoe factory where he worked for four years.
“Who cares about us?” his wife, Katerina, asked. “One hand washes another.” Most likely they will never find out what caused Vladimir's illness.
The life of cancer patients in Greece is very difficult. Not only because they cannot find out what dangerous factors affected their health, but also because they cannot get appropriate treatment. And in some cases, the illness gets worse because of the incompetence and ignorance of doctors.
“Before you reach God you will be swallowed by Saints”, someone once told me. This expression describes Vladimir’s situation very well. It took him a great deal of time and effort to find out why he was feeling more and more tired. Since he first went to try to find out what was wrong with him, one doctor after another failed to take his condition seriously.
They just guessed as to what might be wrong. One doctor told Vladimir that he probably felt tired because he couldn’t adjust to the Greek climate. Another said he probably had a virus.
Several times, doctors rejected the Ocazovs’ request that an MRI—a magnetic resonance imaging scan—be done. And when they finally managed to persuade a doctor to do a least a CT scan, the technicians neglected to scan Vladimir’s stomach. “Everything is in order”, the Ocazovs were told.
But everything was not in order.
One morning soon afterward, Vladimir passed out. He was taken to the hospital, where a second CT scan showed the problem—he had cancer. His stomach was removed.
Unfortunately, the first operation was not performed correctly, and several other surgeries followed. Among them was one operation that was completely unexpected: an IV needle broke in Vladimir’s vein and had to be removed without anaesthetic because he was so weak. It was a battle for his life, and the doctor did a fine job correcting somebody else’s mistake.
As time wore on, the list of the hospitals Vladimir had visited for treatment grew long: Evangelismos, Ipokratous, Metropolitan, Erikos Dinan, Metaxa, Agia Olga. Katerina barely managed to cover the bills. She had to borrow money from the bank several times and ask relatives for help, as well.
Had doctors detected the cancer earlier, and had the first surgery been performed with more care, Vladimir would no doubt be in much better condition now. Instead, his health has declined badly. The oncologists stopped helping him several months ago, and Vladimir’s desire to live has been almost broken: too much pain, too much discouragement.
The problem is broader than just the doctors. People like Vladimir get tangled in an unfair fight for their lives also because the Greek National Health Service does not have enough programmes to combat cancer, conduct research and support those already affected.
There are very few charity organisations in Greece that are able to invest in such programmes. Political and economic chaos in the country leaves little hope that things will get better soon.
Shouldn't there be an end to the indifference and ignorance that the cancer patients face today?
Several months ago I was asked to write an article about a person who came down with cancer. Vladimir Ocazov was a vibrant man in the prime of life. But when he fell ill, little real help was available. His family was shocked, and his wife contacted me from Athens asking to expose the difficulties people suffering from cancer face in Greece.
I did as I promised, but in the end Greek newspaper with which I had a verbal agreement refused to publish the article. “Sorry, we have got lots of political issues”, I was told. Those who are interested, though, can read it among the articles posted below.
Today, I am returning to the same story. Without the proper help, Vladimir’s health has deteriorated. The situation has got very complicated—more so that the Ocazov family and I could have imagined several months ago.
From my earliest discussions with members of the family, I began to understand what it means to cross the border into a land where no-one can feel optimistic anymore. Even if you have a chance to recover from cancer, very often people around you do not believe it.
It is incredibly harsh to see that nice family, which I have met several years ago in Athens, in so much trouble. I always thought Greece was a perfect environment: warm and friendly, a place where you would never be left without attention and care. Unfortunately, it turned very differently for my friends, who are still struggling to discover the cause of cancer and the best way to defeat it.
The research for my article about gastric cancer in Greece proved difficult because little hard information is available. Neither the WHO nor other European organisations could tell me how severe the incidence of that kind of cancer is in Greece.
“The country does not have a national cancer register,” Manolis Paraskevas, the president of Kifisia branch of the Greek Anticancer Company, told me.
Does that mean that, except for the total number of deaths, the country keeps little information about cancer—such as whether the disease crops up more in certain areas or certain industries?
No officials at the Greek Ministry of Health were willing to comment. To discover why there is no national cancer registry in Greece, as there is in many other European countries, appeared an extremely difficult task.
Paris Kosmidis, ex-president of the European Anticancer organisation, also had no answer. He told me had tried to raise the issue many years ago. But all Greek governments since then have ignored the importance of creating such a database.
“Without a national cancer registry it is impossible to understand how big the problem is”, Dr Kosmidis told me.
With no firm information, the Ocazov family can only guess what happened to Vladimir. The cause might be the glue he inhaled at the shoe factory where he worked for four years.
“Who cares about us?” his wife, Katerina, asked. “One hand washes another.” Most likely they will never find out what caused Vladimir's illness.
The life of cancer patients in Greece is very difficult. Not only because they cannot find out what dangerous factors affected their health, but also because they cannot get appropriate treatment. And in some cases, the illness gets worse because of the incompetence and ignorance of doctors.
“Before you reach God you will be swallowed by Saints”, someone once told me. This expression describes Vladimir’s situation very well. It took him a great deal of time and effort to find out why he was feeling more and more tired. Since he first went to try to find out what was wrong with him, one doctor after another failed to take his condition seriously.
They just guessed as to what might be wrong. One doctor told Vladimir that he probably felt tired because he couldn’t adjust to the Greek climate. Another said he probably had a virus.
Several times, doctors rejected the Ocazovs’ request that an MRI—a magnetic resonance imaging scan—be done. And when they finally managed to persuade a doctor to do a least a CT scan, the technicians neglected to scan Vladimir’s stomach. “Everything is in order”, the Ocazovs were told.
But everything was not in order.
One morning soon afterward, Vladimir passed out. He was taken to the hospital, where a second CT scan showed the problem—he had cancer. His stomach was removed.
Unfortunately, the first operation was not performed correctly, and several other surgeries followed. Among them was one operation that was completely unexpected: an IV needle broke in Vladimir’s vein and had to be removed without anaesthetic because he was so weak. It was a battle for his life, and the doctor did a fine job correcting somebody else’s mistake.
As time wore on, the list of the hospitals Vladimir had visited for treatment grew long: Evangelismos, Ipokratous, Metropolitan, Erikos Dinan, Metaxa, Agia Olga. Katerina barely managed to cover the bills. She had to borrow money from the bank several times and ask relatives for help, as well.
Had doctors detected the cancer earlier, and had the first surgery been performed with more care, Vladimir would no doubt be in much better condition now. Instead, his health has declined badly. The oncologists stopped helping him several months ago, and Vladimir’s desire to live has been almost broken: too much pain, too much discouragement.The problem is broader than just the doctors. People like Vladimir get tangled in an unfair fight for their lives also because the Greek National Health Service does not have enough programmes to combat cancer, conduct research and support those already affected.
There are very few charity organisations in Greece that are able to invest in such programmes. Political and economic chaos in the country leaves little hope that things will get better soon.
Shouldn't there be an end to the indifference and ignorance that the cancer patients face today?
14 Nov 2008
Ποιος σκίασε την εικόνα του σωτήρα του έθνους;
autor: Rodica Socolov
Η προσωπικότητα του Mircea Snegur συνδεόταν από την αρχή με την εικόνα του σωτήρα του έθνους.
Το 1989 ο γενναίος ηγέτης υποσχέθηκε στην Γενική Συνέλευση του μολδαβικού λαού που οργανώθηκε στην κεντρική πλατιά του Κισινάου να τον οδηγεί σε μια καινούρια δημοκρατική πορεία.
Το πρωτότυπο της συγκεκριμένης καρικατούρας είναι ο πίνακας του Dmitrij Moor με τον τίτλο: «Εγγράφτηκες εθελοντή;» (Ρωσία, 1920).
Η προσωπικότητα του Mircea Snegur συνδεόταν από την αρχή με την εικόνα του σωτήρα του έθνους.
Το 1989 ο γενναίος ηγέτης υποσχέθηκε στην Γενική Συνέλευση του μολδαβικού λαού που οργανώθηκε στην κεντρική πλατιά του Κισινάου να τον οδηγεί σε μια καινούρια δημοκρατική πορεία.
Σε λίγα χρόνια η λαμπρή εικόνα του ηγέτη-σωτήρα σβήνει. Η θετική εικόνα του Mircea Snegur άρχισε να χαλάσει κάτω από την πίεση των κοινωνικών προβλημάτων, αλλά και λόγω πολλαπλών κριτικών από το μέρος των πολιτικών αντιπάλων του.
Το 1996 το κύριο χτύπημα πραγματοποιείται από την ομάδα του ανεξάρτητου υποψήφιου για την προεδρική θέση Petru Luchinschi, τότε ο πρόεδρος της Βουλής της ΔΜ.
Στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών ο κόσμος βλέπει τις χειρότερες φωτογραφίες του Snegur. Ανάμεσά τις μια καρικατούρα στην οποία ο Mircea Snegur είναι ζωγραφισμένος δεμένος στην περίπου ίδια στολή την οποία φόρεσαν οι στρατιώτες του κόκκινου στρατού.
Η σημείωση κάτω από την εικόνα λέει: «εσύ, αγαπητέ, σε πόσα κόμματα ήσουν μέλος;».
Το πρωτότυπο της συγκεκριμένης καρικατούρας είναι ο πίνακας του Dmitrij Moor με τον τίτλο: «Εγγράφτηκες εθελοντή;» (Ρωσία, 1920). Ο πίνακας του Moor έχει την ίδια ιδέα όπως πολλές άλλες πίνακες, που χρησιμοποιήθηκαν για την αποστράτευση του κοινού για διαφορετικούς λόγους, ιδιαίτερα κατά το πρώτο και το δεύτερο παγκόσμιους πολέμους.
Ο στόχος της δημοσιευμένης στην εφημερίδα Săptămâna καρικατούρας ήταν να σκιάσει την θετική εικόνα του πρώτου πρόεδρου της ΔΜ.
Ο Mircea Snegur χάνει την προεδρική θέση το 1996 και παρατείνεται από την πολιτική ζωή μετά από την ήττα του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές το 2001. Το κόμμα του δεν μπόρεσε να περάσει το εκλογικό μέτρο των 6%.
9 Sept 2008
Little Note:
If you can help Vladimir Okazov
who has stomach cancer
(see the post below in Greek:
Don't allow the cancer in the heaven)
contact him on poyloy3@yahoo.com.
Don't hesitate even a minute!
You may write in Russian, Greek or English.
Dear reader,
A whole month has passed with my note on the top of the blog. I have been busy, but the main reason for that was to attract better your attention to Vladimir's case, on fighting cancer and supporting people that have it. When I spoke to his wife, Katerina, a week ago she told me that so far nobody sent them even a small message. That’s a shame; people get so indifferent to each other. The most dangerous thing is to close your eyes to what’s going on around you.
I hope Vladimir and Katerina got at list one word of support during the week since I last heard from them.
Keep caring for the people around you.
Rodica
8 Aug 2008
Μην αφήνετε τον καρκίνο στον παράδεισο
Don't allow the cancer in the heaven!
autor: Rodica Socolov
Η είδηση ότι ο άνδρας της ο Βλαδίμηρος μπορεί να έχει καρκίνο χτύπησε βαριά τις ελπίδες της Κατερίνας Οκαζοπούλου για μια ζωή γεμάτη ομορφιά και αγάπη. Η Κατερίνα δεν περίμενε καθόλου να ακούσει τέτοια είδηση που της φάνηκε άδικη.
Στην οικογένεια της πήγαιναν όλα καλά από τότε που αποφάσισε να μετακινηθεί στην Ελλάδα λόγω ελληνικής καταγωγής. Είχε δουλειά, κατάλληλο σχολείο για τον γιο της, ελληνική ιθαγένεια, σπίτι, Όλα. Μόνο που ο Βλαδίμηρος αισθανόταν πολύ κουρασμένος και έλεγε ότι κάποιες φορές του φαίνονται όλα μαύρα μπροστά στα μάτια του.
Θα μπορούσε η αιτία να ήταν η δουλειά; Εργαζόταν πάνω από τέσσερα χρόνια σε ένα εργοστάσιο ενδυμάτων. Οι ώρες εργασίας πολλές με υπερωρίες. Αυτή όμως ήταν η μοναδική μόνιμη δουλεία που μπόρεσε να βρει.
Αρχικά οι γιατροί νόμισαν ότι ο Βλαδίμηρος δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο καινούριο περιβάλλον. Μετά έλεγαν ότι ήταν ίωση. Η Κατερίνα επέμενε σε νέες εξετάσεις μέχρι μια μέρα ένας γιατρός να της πει θυμωμένος: «Δεν ξέρω. Μπορεί να έχει καρκίνο. Μπορεί να είναι ήδη αργά».
Ένα πρωί ο Βλαδίμηρος έχασε τις αισθήσεις. Φοβήθηκαν πάρα πολύ. ο Βλαδίμηρος, ένας εύσωμος άνδρας σαραντάρης, ποτέ δεν ήταν άρρωστος. Ήταν η πρώτη φορά που οι δικοί του τον είδαν σε τέτοια κατάσταση.
Ακολούθησαν ημέρες αγωνίας. Η σκληρή είδηση τους χτύπησε τόσο δυνατά, που δεν τους ένοιαζε τίποτα άλλο, παρά να μάθουν τι ακριβώς έχει. Τελικά το έμαθαν: ο Βλαδίμηρος έχει καρκίνο στο στομάχι.
Χωρίς καμία καθυστέρηση η Κατερίνα ζήτησε από την τράπεζα ακόμα ένα δάνειο για να μπορέσουν να πληρώσουν για θεραπεία. Σε λίγες ημέρες του αφαίρεσαν το στομάχι. Οι εμετοί όμως συνεχίζονταν. Σε λίγους μήνες ο Βλαδίμηρος μπήκε ξανά στο χειρουργείο. Μετά έγιναν και άλλες εγχειρήσεις. Από τον Νοέμβριο του 2007 και μέχρι τον Απρίλιο του 2008 έχασε περίπου 40 κιλά, από 97.
«Όταν στο σπίτι σου έρχεται τέτοιο βάσανο, όπως είναι ο καρκίνος, υποφέρει όλη την οικογένεια σου», λέει η Κατερίνα προσθέτοντας: «Εμείς όμως είχαμε να περάσουμε και τα επιπρόσθετα. Πάνω από όλα όμως μας ενοχλεί ότι το δημόσιο σύστημα υγείας στην Ελλάδα έχει τόσες πολλές ελλείψεις.
Τα πράγματα δεν είναι οργανωμένα, υπάρχει και πάρα πολύ γραφειοκρατία που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι κανείς δεν νοιάζεται για εσένα. Αν δεν είχαμε κοντά μας καλούς ανθρώπους δεν ξέρω πώς θα αντέξαμε όλα αυτά που περάσαμε».
Κατά την γνώμη του Παρι Κοσμίδη, πρώην πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Οργάνωσης των Γιατρών Ογκολόγων, διευθυντή της Β’ Παθολογικής-Ογκολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Υγεία, παρόλο που οι Έλληνες ογκολόγοι έχουν πολύ υψηλό επίπεδο γνώσεων και μπορούν να προσφέρουν πολύ υψηλού επιπέδου ογκολογικές υπηρεσίες η καταπολέμηση του καρκίνου στην Ελλάδα δεν είναι σε επίπεδο τόσο ψηλό όπως σε άλλες χώρες.
Στην χώρα δεν υπάρχει ακόμα ένα εθνικό ίδρυμα ερευνών κατά του καρκίνου, αλλά οι έρευνες που πραγματοποιούνται βασίζονται κυρίως σε προσωπικές πρωτοβουλίες και χρηματοδοτούνται από κυρίως φαρμακευτικές εταιρίες.
Η Ελλάδα θα έπρεπε επίσης να έχει ένα εθνικό βιβλίο καταγραφής του αριθμού των φορέων αυτής της πολύ περίπλοκης νόσου. Χωρίς αυτό οι ογκολόγοι δεν μπορούν να κατανοούν την ακριβή έκταση του προβλήματος για να πάρουν τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης, διάγνωσης και θεραπείας. Για την λύση όλων αυτών των προβλημάτων απαιτείται η πολιτική βούληση, θεωρεί ο Πάρις Κοσμίδης.
Είναι η αλήθεια ότι η δημοσίευση πολύ σημαντικών κλινικών εργασιών των ογκολόγων από την Ελλάδα είχαν αναγνωριστεί διεθνώς. Πριν από δέκα χρόνια οι μέλη της Εταιρίας των Ογκολόγων, που ιδρύθηκε με την πρωτοβουλία των ογκολόγων που γύρισαν στην Ελλάδα από το εξωτερικό από την δεκαετία του 80, κατάφεραν να πείσουν την κυβέρνηση να αναγνωρίσει την ειδικότητα Ιατρική Ογκολογία για να υπάρχουν αρκετοί παθολόγοι-ογκολόγοι στα ελληνικά νοσοκομεία.
Είναι αυτό αρκετό όταν από το καρκίνο υποφέρουν τόσοι πολύ άνθρωποι; Κατά την γνώμη της Κατερίνας Οκαζοπούλου, σήμερα στην Ελλάδα οι ασθενείς με καρκίνο χρειάζονται περισσότερη στήριξη.
Προσπαθήσαμε να ενθαρρύνουμε και την λειτουργία των ομάδων συνηγόρων των ασθενών για να τους ενημερώνουμε για τις τελευταίες εξελίξεις του καρκίνου, για τις τελευταίες προοπτικές θεραπείας και καινούρια φάρμακα, αποκαλύπτει ο Πάρις Κοσμίδης.
Σύμφωνα με το Διεθνές Πρακτορείο Ερευνών του Καρκίνου, 80 τις εκατό των καρκίνων άμεσα ή έμμεσα έχουν σχέση με τους περιβαλλοντικούς παράγοντες και για αυτόν τον λόγο είναι δυνατή η πρόληψη. Για πρόληψη σημαντικό ρόλο μπορεί να παίζει η επιδημιολογία. Εξαιρετικά χρήσιμες για τις διεθνές ερευνητικές προσπάθειες είναι και οι γεωγραφικές αποκλείσεις στην εμφάνιση του καρκίνου.
Στις αρχές του Αυγούστου η Cancer Research UK ανακοίνωσε ότι μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Ιαπωνία απόδειξε ότι η καταπολέμηση της μόλυνσης του πυλωρού στο στομάχι ενός ατόμου που ήδη χειρουργήθηκε για την αφαίρεση του καρκίνου αποτελεί έναν βασικό παράγοντα για την μείωση του ρυθμού ανάπτυξης άλλων ειδών καρκίνων στο στομάχι του.
Παρ’ όλες τις προσπάθειες των γιατρών η θεραπεία αυτού του είδος του καρκίνου παραμένει ακόμα δύσκολη. Ο καρκίνος του στομάχου, σε σύγκριση με άλλα περίπου 200 είδη της ασθένειας, αποδεικνύεται να έχει αρκετά θανατηφόρο χαρακτήρα, λόγο της πολύ περιορισμένης δυνατότητας για την διάγνωση του στα αρχικά στάδια, στα οποία η αρρώστια δεν δημιουργεί συμπτώματα.
Μερικές ελπίδες για έναν έγκαιρο εντοπισμό του καρκίνου εξέφρασαν πρόσφατα οι αμερικανοί ερευνητές. Αυτό κυρίως αφορά τους γεννητικούς παράγοντες που επίσης θεωρούνται υπεύθυνοι για την δημιουργία του καρκίνου.
Η Κατερίνα και ο Βλαδίμηρος συνεχίσουν τον αγώνα τους στην καταπολέμηση του καρκίνου. Έχασαν πολύ χρόνο, αλλά προσπαθούν να μην ζουν μόνο με φόβο. Όταν αισθάνεται καλύτερα ο Βλαδίμηρος πηγαίνει στην θάλασσα. Προσπαθεί να ξεπεράσει την αρρώστια του και διαβάζοντας. Πιστεύει ότι οι πραγματικές αξίες παραμένουν ανεπηρέαστες από το χρόνο.
Πόσο πολύ θα ήθελε η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, όπως κάποτε πίστευε ο Ντοστογιέφσκι. Δεν έκανε καμία κρίμα για να έχει τέτοια τιμωρία. Αντίθετα ακολούθησε μια πραγματική αγάπη απέναντι στην γυναίκα και στο παιδί του οι οποίοι είχαν ένα ωραίο όραμα για την ζωή.
«Ο καρκίνος υπάρχει και στον παράδεισο», λέει ο Πάρις Κοσμήδης, συμπληρώνοντας ότι «όταν υπάρχει μια μικρή υποψία απαραίτητα είναι να ζητήσουμε την γνώμη του ογκολόγου, αν και στο τέλος μπορεί να αποδεχθεί για καλή μας τύχη ότι δεν είναι καρκίνος». Δηλαδή αν τον βρίσκεις έγκυρα γίνεσαι τελείως καλά, αρκεί να απευθυνθείς σε κατάλληλη στιγμή και σε κατάλληλο ιατρό.
Ο Πάρις Κοσμήδης όπως και οι άλλοι ογκολόγοι με τους οποίους μίλησα είναι σίγουρος ότι η Ελλάδα μπορεί να κάνει περισσότερα πράγματα για την καταπολέμηση του καρκίνου, αλλά δυσκολεύεται να πει πόσο χρόνο μπορεί να περάσει για να υπάρξει στην Ελλάδα μια πολιτική βούληση.
autor: Rodica Socolov
Η είδηση ότι ο άνδρας της ο Βλαδίμηρος μπορεί να έχει καρκίνο χτύπησε βαριά τις ελπίδες της Κατερίνας Οκαζοπούλου για μια ζωή γεμάτη ομορφιά και αγάπη. Η Κατερίνα δεν περίμενε καθόλου να ακούσει τέτοια είδηση που της φάνηκε άδικη.
Στην οικογένεια της πήγαιναν όλα καλά από τότε που αποφάσισε να μετακινηθεί στην Ελλάδα λόγω ελληνικής καταγωγής. Είχε δουλειά, κατάλληλο σχολείο για τον γιο της, ελληνική ιθαγένεια, σπίτι, Όλα. Μόνο που ο Βλαδίμηρος αισθανόταν πολύ κουρασμένος και έλεγε ότι κάποιες φορές του φαίνονται όλα μαύρα μπροστά στα μάτια του.
Θα μπορούσε η αιτία να ήταν η δουλειά; Εργαζόταν πάνω από τέσσερα χρόνια σε ένα εργοστάσιο ενδυμάτων. Οι ώρες εργασίας πολλές με υπερωρίες. Αυτή όμως ήταν η μοναδική μόνιμη δουλεία που μπόρεσε να βρει.
Αρχικά οι γιατροί νόμισαν ότι ο Βλαδίμηρος δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο καινούριο περιβάλλον. Μετά έλεγαν ότι ήταν ίωση. Η Κατερίνα επέμενε σε νέες εξετάσεις μέχρι μια μέρα ένας γιατρός να της πει θυμωμένος: «Δεν ξέρω. Μπορεί να έχει καρκίνο. Μπορεί να είναι ήδη αργά».
Ένα πρωί ο Βλαδίμηρος έχασε τις αισθήσεις. Φοβήθηκαν πάρα πολύ. ο Βλαδίμηρος, ένας εύσωμος άνδρας σαραντάρης, ποτέ δεν ήταν άρρωστος. Ήταν η πρώτη φορά που οι δικοί του τον είδαν σε τέτοια κατάσταση.
Ακολούθησαν ημέρες αγωνίας. Η σκληρή είδηση τους χτύπησε τόσο δυνατά, που δεν τους ένοιαζε τίποτα άλλο, παρά να μάθουν τι ακριβώς έχει. Τελικά το έμαθαν: ο Βλαδίμηρος έχει καρκίνο στο στομάχι.
Χωρίς καμία καθυστέρηση η Κατερίνα ζήτησε από την τράπεζα ακόμα ένα δάνειο για να μπορέσουν να πληρώσουν για θεραπεία. Σε λίγες ημέρες του αφαίρεσαν το στομάχι. Οι εμετοί όμως συνεχίζονταν. Σε λίγους μήνες ο Βλαδίμηρος μπήκε ξανά στο χειρουργείο. Μετά έγιναν και άλλες εγχειρήσεις. Από τον Νοέμβριο του 2007 και μέχρι τον Απρίλιο του 2008 έχασε περίπου 40 κιλά, από 97.
«Όταν στο σπίτι σου έρχεται τέτοιο βάσανο, όπως είναι ο καρκίνος, υποφέρει όλη την οικογένεια σου», λέει η Κατερίνα προσθέτοντας: «Εμείς όμως είχαμε να περάσουμε και τα επιπρόσθετα. Πάνω από όλα όμως μας ενοχλεί ότι το δημόσιο σύστημα υγείας στην Ελλάδα έχει τόσες πολλές ελλείψεις.
Τα πράγματα δεν είναι οργανωμένα, υπάρχει και πάρα πολύ γραφειοκρατία που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι κανείς δεν νοιάζεται για εσένα. Αν δεν είχαμε κοντά μας καλούς ανθρώπους δεν ξέρω πώς θα αντέξαμε όλα αυτά που περάσαμε».
Κατά την γνώμη του Παρι Κοσμίδη, πρώην πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Οργάνωσης των Γιατρών Ογκολόγων, διευθυντή της Β’ Παθολογικής-Ογκολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Υγεία, παρόλο που οι Έλληνες ογκολόγοι έχουν πολύ υψηλό επίπεδο γνώσεων και μπορούν να προσφέρουν πολύ υψηλού επιπέδου ογκολογικές υπηρεσίες η καταπολέμηση του καρκίνου στην Ελλάδα δεν είναι σε επίπεδο τόσο ψηλό όπως σε άλλες χώρες.
Στην χώρα δεν υπάρχει ακόμα ένα εθνικό ίδρυμα ερευνών κατά του καρκίνου, αλλά οι έρευνες που πραγματοποιούνται βασίζονται κυρίως σε προσωπικές πρωτοβουλίες και χρηματοδοτούνται από κυρίως φαρμακευτικές εταιρίες.
Η Ελλάδα θα έπρεπε επίσης να έχει ένα εθνικό βιβλίο καταγραφής του αριθμού των φορέων αυτής της πολύ περίπλοκης νόσου. Χωρίς αυτό οι ογκολόγοι δεν μπορούν να κατανοούν την ακριβή έκταση του προβλήματος για να πάρουν τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης, διάγνωσης και θεραπείας. Για την λύση όλων αυτών των προβλημάτων απαιτείται η πολιτική βούληση, θεωρεί ο Πάρις Κοσμίδης.
Είναι η αλήθεια ότι η δημοσίευση πολύ σημαντικών κλινικών εργασιών των ογκολόγων από την Ελλάδα είχαν αναγνωριστεί διεθνώς. Πριν από δέκα χρόνια οι μέλη της Εταιρίας των Ογκολόγων, που ιδρύθηκε με την πρωτοβουλία των ογκολόγων που γύρισαν στην Ελλάδα από το εξωτερικό από την δεκαετία του 80, κατάφεραν να πείσουν την κυβέρνηση να αναγνωρίσει την ειδικότητα Ιατρική Ογκολογία για να υπάρχουν αρκετοί παθολόγοι-ογκολόγοι στα ελληνικά νοσοκομεία.
Είναι αυτό αρκετό όταν από το καρκίνο υποφέρουν τόσοι πολύ άνθρωποι; Κατά την γνώμη της Κατερίνας Οκαζοπούλου, σήμερα στην Ελλάδα οι ασθενείς με καρκίνο χρειάζονται περισσότερη στήριξη.
Προσπαθήσαμε να ενθαρρύνουμε και την λειτουργία των ομάδων συνηγόρων των ασθενών για να τους ενημερώνουμε για τις τελευταίες εξελίξεις του καρκίνου, για τις τελευταίες προοπτικές θεραπείας και καινούρια φάρμακα, αποκαλύπτει ο Πάρις Κοσμίδης.
Σύμφωνα με το Διεθνές Πρακτορείο Ερευνών του Καρκίνου, 80 τις εκατό των καρκίνων άμεσα ή έμμεσα έχουν σχέση με τους περιβαλλοντικούς παράγοντες και για αυτόν τον λόγο είναι δυνατή η πρόληψη. Για πρόληψη σημαντικό ρόλο μπορεί να παίζει η επιδημιολογία. Εξαιρετικά χρήσιμες για τις διεθνές ερευνητικές προσπάθειες είναι και οι γεωγραφικές αποκλείσεις στην εμφάνιση του καρκίνου.
Στις αρχές του Αυγούστου η Cancer Research UK ανακοίνωσε ότι μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Ιαπωνία απόδειξε ότι η καταπολέμηση της μόλυνσης του πυλωρού στο στομάχι ενός ατόμου που ήδη χειρουργήθηκε για την αφαίρεση του καρκίνου αποτελεί έναν βασικό παράγοντα για την μείωση του ρυθμού ανάπτυξης άλλων ειδών καρκίνων στο στομάχι του.
Παρ’ όλες τις προσπάθειες των γιατρών η θεραπεία αυτού του είδος του καρκίνου παραμένει ακόμα δύσκολη. Ο καρκίνος του στομάχου, σε σύγκριση με άλλα περίπου 200 είδη της ασθένειας, αποδεικνύεται να έχει αρκετά θανατηφόρο χαρακτήρα, λόγο της πολύ περιορισμένης δυνατότητας για την διάγνωση του στα αρχικά στάδια, στα οποία η αρρώστια δεν δημιουργεί συμπτώματα.
Μερικές ελπίδες για έναν έγκαιρο εντοπισμό του καρκίνου εξέφρασαν πρόσφατα οι αμερικανοί ερευνητές. Αυτό κυρίως αφορά τους γεννητικούς παράγοντες που επίσης θεωρούνται υπεύθυνοι για την δημιουργία του καρκίνου.
Η Κατερίνα και ο Βλαδίμηρος συνεχίσουν τον αγώνα τους στην καταπολέμηση του καρκίνου. Έχασαν πολύ χρόνο, αλλά προσπαθούν να μην ζουν μόνο με φόβο. Όταν αισθάνεται καλύτερα ο Βλαδίμηρος πηγαίνει στην θάλασσα. Προσπαθεί να ξεπεράσει την αρρώστια του και διαβάζοντας. Πιστεύει ότι οι πραγματικές αξίες παραμένουν ανεπηρέαστες από το χρόνο.
Πόσο πολύ θα ήθελε η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, όπως κάποτε πίστευε ο Ντοστογιέφσκι. Δεν έκανε καμία κρίμα για να έχει τέτοια τιμωρία. Αντίθετα ακολούθησε μια πραγματική αγάπη απέναντι στην γυναίκα και στο παιδί του οι οποίοι είχαν ένα ωραίο όραμα για την ζωή.
«Ο καρκίνος υπάρχει και στον παράδεισο», λέει ο Πάρις Κοσμήδης, συμπληρώνοντας ότι «όταν υπάρχει μια μικρή υποψία απαραίτητα είναι να ζητήσουμε την γνώμη του ογκολόγου, αν και στο τέλος μπορεί να αποδεχθεί για καλή μας τύχη ότι δεν είναι καρκίνος». Δηλαδή αν τον βρίσκεις έγκυρα γίνεσαι τελείως καλά, αρκεί να απευθυνθείς σε κατάλληλη στιγμή και σε κατάλληλο ιατρό.
Ο Πάρις Κοσμήδης όπως και οι άλλοι ογκολόγοι με τους οποίους μίλησα είναι σίγουρος ότι η Ελλάδα μπορεί να κάνει περισσότερα πράγματα για την καταπολέμηση του καρκίνου, αλλά δυσκολεύεται να πει πόσο χρόνο μπορεί να περάσει για να υπάρξει στην Ελλάδα μια πολιτική βούληση.
Subscribe to:
Posts (Atom)
.jpg)
